و او محمد است ومن بنده و وکیل خدا ” عبدالله ”

برادر من ،

حال او نیست ،

حال من هستم و شما،

حال به او فکر نمی کنم ،

او دیگر نیست ،

حال از او می گویم تا مرا بی معرفت فراموش کار ننامد،

آری از او سخن می گویم تا مبادا او را از یاد ببرم،

همچون ابوذر میاندیشم

و تو محمد حال که تو نیستی سخت خوشحالم ،

و سخت ناراحت ،

رفتی و گفته هایت…

هنوز نتوانستم درک کنم

که دراعماق وجودت تا کجا رفته بودی ،

حال در خانه متروک خواهرم که شوهرش را از دست داده ، کنار عکس شوهرش ، عکس تو و پدر را دیدم .

پدرم را نمی شناسم ،

اما محمد را چرا می شناسم ، آری مرد آرمانی بینش ، مرد مردمدار

از اینکه الکی بی دلیل می نویسم خوشحالم ، چرا باید برای کسی بنویسم ؟
مگر نوشته هایم را باید به کسی بگویم ، هیچ کس نکات را از حرفانم بر نمی دارد اما من، همه حرفها را از سخن ها می ربایم و این می شود حس ۶ ،

می شود احساس!..

من خود مردمم اما مردم مرا سخت دگرگون می کنند، اینک می نوسم از تاریخ ما می ایند و نظر می دهند ، اما نه تایید نمی کنم زیرا می گویند: زیبا نوشتی ، آقای کاظمی به شما نمی آید که چنین هم بنویسد و یا می گویند همواره فکر می کردم شما از احساس چیزی نمی فهمید…

آری الان با مبایل خود تایپ می کنم همچون گذشته که می نوشتم تا احساسم را از یاد نبرم ،

نشسته ام …

بچه گریه می کند…

صدا است…

هر کس بر سر راه خویش

و سخنان تکراری خویش

و من…

می نگرم ….

انسانها را می بینم که

سالها کاری تکراری انجام می دهند ، ماشین، رنگ ، تراش،…

….

خسته شدم

بایست ،

تا

استراحت کنم !