`

تصویر بالا عکس کودک خردسالی که در جنگ های داخلی سومالی به شدت ضربه دیده، در آن جنگ ها حدود یک میلیون نفر همه با کتک و چاقو و تبر کشته شدند. به همه راهبه ها تجاوز شد، پدرهای مقدس کشته شدند، مادرها پاشیده شدند، کودکان سر بریده شدند. شاید باید با عاشورا مقایسه بکنیم که همه جسم ها تکه تکه شده بودند، هر کسی که رد می شد، با تبر بر جسم سرد یک ضربه ای وارد می کرد، جسم متلاشی می شد، فیلم های بسیاری از این حرکت ها گرفته شده، و من یکی دارم، دوست ندارم هیچ کس حتی خودم دوباره، آن فیلم را ببینم. آخرین عکس یکی از صحنه های همین درگیری ها می باشد، اگر کمی دقت کنید می بینید اطراف پر از جسم مُرده است..
چه باید کرد ؟
آیا میتوان انسان بود ،
آیا میتوان احساس داشت ،
آیا میتوان به زلالی کودکان عشق ورزید ،
آنگاه با دیدن تصویرهایی اینچنین تلخ ،
با دیدن اشکهای این کودک معصوم ،
از ژرفای وجود فرباد سر نکرد که :
مرگ بر جنگ ، مرگ بر جنگ ،
و بازهم مرگ بر جنگ …

خدایا چه رنجی است انسان بودن؟ زنده بودن و دیدن ؟

گرسنگی باعث وقوع اتفاق های غیر منتظره می شود

اگر من جای او بودم چه ؟

هم پایش، هم شکمش..

تایوان

می برم جسم سرد برادر خردسالم را

می کشم جسم سرد مادرم را – کیست که با من هم دردی کند

چرا؟

همچنین بخوانید :

• من و شیطان
• فقر و آزادی

همچنین بخوانید :

• سایتی برای دانلود آهنگ
• آتش های فریب
• دانلود کتاب های تاریخی
• آری برادر، چنین شد
• نیما یوشیج
• روز سیاه نزدیک است…
• “قسم به خدای کعبه که رستگار شدم”
• ناله مرغ وحشی
• باز هم محمد ! باز هم ترس و دلهره
• تشیع

***

شیپور های ارتش دمیده می شد، خیابان شلوغ بود، ترافیک شده بود، ۷۰% کل ارتش ۱۶ قزوین جمع شده بود،  گروه ها در حال رژه رفتن بودند. آن پوتین های سخت بر زمین کوبیده می شد، مردم در گوشه کنار نگاه می کردند، آن یکی، سوالی می کرد اما پاسخش نمی یافت: “اینها اینجا چه می کنند؟”  گروه هایی منظم با لباس های مختلف. بخاطر فاجعه ای که رخ داده بود! شهادت یک جوان. و تنها ۱۹ سال سن.

هوا سوزان بود، خامنه ای رهبر،  به قزوین آمده بود، پادگان عظیم و شلوغ، خلوت شده بود، آن جوان قصد آب کرده بود، درآن تابستان سوزان، زیر آب اما حاوی لوله های برق بود، بدست زمان لوله ها نیز فرسوده شده بودند. آن جوان تا دست به آب زد با قدرت برق به زیر آب کشیده شد ..

و   اِی  وای

و   آهی بلند..

کسی نبود، همه برای دیدن رهبر ایران رفته بودند، آن جوان زیر آب تنها مانده بود، یاوری نبود، نبود یاور دل را نمی شکند؟ قلب مادرش این طرف دنیا در تپش بود. جوان شاید در دل اشک می ریخت، و می گفت:

مادرم تنهاست! برادرم کوچکم (من) کم سن و سال است! اشک می ریزد! یک ماه است او را ندیده ام! برادر دیگرم که مهدی نام دارد، تنها دوستش منم! خدایا! مرا از آنان جدا مکن که برای آنان نیازم… خدایا تو خود می دانی مادرم خواهد شکست! موی سفید خواهد کرد، خدایا مگذار از جسمم جدا شود.. خدایا ! آن طفل معصوم در دلش غوغا به پا خواهد شد، مرا از او هم دور مکن! او دوری یک هفتگی من را تحمل نکناد.. خدایا تو خود می دانی آن طفل به من زنگ می زد و اشک می ریخت و فحش میداد که چرا به خانه بر نمی گردم! چه قدر با  مادر سخن می گفت و او را راضی می کرد تا بروند مخابرات و یک تلفن به من بزنند..!  یک تماس.. خدایا… آی

***

براستی محمد زیر آن  آب برق دار چه در دل داشت؟ دوست محمدِ مقدس، رحیم بود، رحیم اما همچون من سر به دیوار می کوفت، مادرم سخت گریان بود، یاد آن نداها فریادهایش نه تنها تنم را، که وجودم را می لرزاند..  یکی از یکی دیوانه تر. کیست ما را کنترل کند؟ برادرانم؟ خواهرانم؟ کیست آنان را کنترل کند؟ کیست دوستان را کنترل کند؟ می گذارم مردم بگویند او مُرد  و به اسطوره تبدیل شده است! ولی آنان نمی دانند آنچه ما بچشم و دل به یاد داریم.   همه در حال گریه بودند.

یکی بزرگوار سکته کرد.. آن بزگوار عصابشس را برای یک عمر از دست داد. از شمردن این حوادث نیز ما را سودی نیست،  مردم با دستی در صورت بالا پایین می شدند .در خیابان های قزوین سربازان رژه می رفتند که ناگهان آن خواهر از راه رسید و فریاد زد کجاست!؟ کجاست! کیست آن درد دیده را نگهدارد؟ مگر می شد، هر تصوری جز این ممکن بود. خانه ما قابل ماندن نبود، گریختم و در کوچه.. همسر دایی را دیدم، پرسید چه شده؟ یاده محمد که کردم، اشک ها پاشیده می شد.. شاید پاشیدن اشک ها را جز در کارتن های تلوزیون ندیده بودم.

بچه تر که بودم، سخت با خودم مبارزه کردم که بگویم او نمرده است و همان طور  که همیشه فکر می کردم شاید در خوابی طولانی هستم! گاهی شب ها در تاریکی مطلق به زیر زمین – با ترس و لرز – می رفتم و می گفتم محمد بیا! الان اینجا هیچ کس نیست، مامان هم نیست. سریع بیا ببینمت دوباره برو و محو شو!.. اما محمد نیومد که نیومد.. این ها هم گذشت.

و حالا کم کم میفهمیدم که چرا حواریانش،‌ با شکوه و تشریفاتی که زیبندة اخلاص آنان بود، کنفسیوس را به خاک سپردند. سپس مدت سه سال در کلبه‌هایی که کنار گورش ساختند،‌ به سر بردند و همچون پدر مردگان، بر او سوگواری کردند و  پس از آنکه همه مقبره کنفسیوس حکیم را ترک گفتند،‌ تسه کونگ، که بیش از دیگران به وی مهر داشت، ‌سه سال دیگر در آنجا ماند و به تنهایی در کنار آرامگاه استاد اخلاق ماتم گرفت. . چنین است که برادرم محمد رفت..! رفت! و از من تنها آهی در دلم، اشکی در گوشه چشمم، و هم دل تنگم ماند.

همچنین بخوانید :

• باز هم محمد ! باز هم ترس و دلهره
• دلم تنگ است برای همه اینها و بهشت نیز
• من و شیطان
• خویشاوندان دفن شده ام
• فقر و آزادی
• بدون عنوان
• چه قدر، تلخ
• ناله مرغ وحشی
• دو خودکشی و یک آسمان
• آتش های فریب

تبلیغات : یکی از تخصصی ترین و حرفه ای ترین شرکتهای طراحی سایت و بهینه سازی سایت در ایران، شرکت پارسیان مهر است. پارسیان مهر با سالها تجربه در زمینه طراحی سایت، طراحی پرتال و اینترانت سازمانی به شرکتهای بزرگی همچون پارس آنلاین و دیگر مشتریان خدمات شایسته ای را ارائه می دهد. شرکت parsiangroup.com {طراحی سایت} پارسیان مهر با شناخت دقیق از وضعیت بازار و با توجه به فضای رقابتی حاکم بر آن ، آمادگی خود را جهت طراحی سایت و بهینه سازی سایت شما در کوتاهترین زمان و با سرمایه مناسب و با کیفیت فوق العاده اعلام میدارد – طراحی سایت ..

http://www.parsiangroup.com

همچنین بخوانید :

• تاریخ و تمدن باستانی
• 16 سال پیش
• تبادل لینک
• کویر !
• سینما
• جواب خواهر مقدس
• دانلود کتاب الکترونیکی
• کودکانِ جنگ
• نیما یوشیج
• ثبت لینک

نه همین لباس زیبا ست ، نشان آدمیت

اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی

چه میان نقش دیوار و میان آدمیت ؟

خور و خواب و خشم و شهوت ، شغب است و جهل و ظلمت

َحیَوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

به حقیقت آدمی باش ، وگرنه مرغ باشد

که همی سخن بگوید ، به زبان آدمیت

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی ؟

که فرشته ره ندارد ، به مقام آدمیت

اگر این درنده‌خویی ز طبیعتت بمیرد

همه عمر زنده باشی ، به روان آدمیت

رسد آدمی به جایی ، که بجز خدا نبیند

بنگر که تا چه حد است ، مکان آدمیت

َطیَران مرغ دیدی ؟ تو ز پای‌بند شهوت

به در آی تا ببینی ، َطیَران آدمیت

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم

هم از آدمی شنیدیم ، بیان آدمیت

سعدی رضی الله عنه

همچنین بخوانید :

• من و شیطان
• ناله مرغ وحشی

***

هم اکنون بدرستی می دانم او بسیار زیرک بود، زیرکت تر و فرزین. بی پرواتر از مهدی، بد اخلاق از عباس، لوس تر از نسیم، سنگ تر از منیژه، سفت تر از ایرج، و نرم تر از آهن بود شنیده ام حتی گاهی انسان خوبی تبدیل میشد! مثل من. بسیاری برایش احترام فراوان قائل بودند، او که شیطان بود چنین، خدا که باید احترام می داشت، نداشت. ما هرگز احترامی برای خدا قائل نبودیم، چرا که با وجود بزرگی قدرت مندی مانند شیطان، خدا را چه نیاز بود؟ خدا باید موجودی قدرت مند و جادوگر می بود که نبود و یا ما نمی دیدیم، ما می خاستیم خدا بمب بترکونه اما نمی ترکوند، ما منتظر بودیم که خدا پسران بد و شرور رو حسابی ادب کند اما نمی کرد، خدا هیچ وقت خدایی عمل نکرد. شیطان هم دست کمی از او نداشت، اما بهتر بود، لاقل ما شیطان رو بهتر میدیدیم. باید از شیطان به عنوان یکی از تاثیرگزارترین های زندگی ام یاد کنم، اگر این است که تصمیم گرفتم یک چند از تاثیراتش، که قابل گفتن است را بنویسم.

*****
>شاید جالب ترین نکته زندگی شیطانی من، خواب صدقه ای بود که از یک دزدی دیدم، یک شب خواب دیدم از جیب آقا داوود همسایه روبرویی که تراشکار هم بود، ۳۵۰۰ تومان برداشتم، فکر کنم هنوز به دوره پنجم ابتدایی نرسیده بودم، من که هرگز خواب صدقه نمی بینم، با خودم گفتم این خواب های بی سر و ته من باز گل کرد، از قرار آن روز زهرا خانوم زنگ و زد و قرار شد من برای کاری که یادم نیست چه بود، راهی خونه اونا بشم و فلان چیز مورد نیاز به خونه خودمون ببرم، از راه پله ها در حال بالا رفتن بودن که یهویی چشمم به شلوار آقا داوود افتاد، توی راه پله ایستاده بودم فکر می کردم، که واقعا چه باید بکنم؟ هی وسوسه می شدم که یک نگاهی به جیب شلوار آقا داوود بندازم، .. این کارو کردم، دیدم یه بسته پول کلفت توی جیبشه، از وسط پول ها سه تا هزاری و یک پانصدی بر داشتم.. اومدم بیرون، خوشحال بودم، فرزین یک تفنگ خریده بود که توش گلوله هم داشت، سه هزار و پانصد تومان قیمتش بود، خیلی دلم می خاست من هم یک تفنگ نزدیک به واقعی داشته باشم، از جیب آقا داوود پول زیادی بر نداشتم، تنها به مقدار مورد نیاز که تفنگ رو بگیرم، اینکه که توی خواب دیدم که از جیب آقا داوود ۳۵۰۰ تومان بر می دارم، و در واقعیت هم چنین شد، شاید تنها خواب صدقه ای باشه که من در طول عمرم دیدم، فقر و آرزو چه قدر بهم فشار می آرود، دل پر بچگی ما باعث گریه نمی شد، حالا که بزرگ شدم من رو به سوی عبرت می کشونه، – بعد از خرید تفنگ که نمی دونم با پول حرام بود یا نه ؟ – چند ماه بعد میلاد پسرِ پسرعمو اومد خودنمون، مهمون قزوینی، باهاش خیلی بازی کردیم، تفنگ بازی هم چنین، وقت رفتن که شد من هم با اون به قزوین رفتم، توی راه به خاطر دعوایی که بوجود اومد بسیار گریه می کرد، و چون مادرش کنارش نبود، من بسیار باهاش همدردی کردم، او که بسیار تحت تاثیر قرار گرفته بود اواسط راه ناگهان پیراهنش رو بالا زد (من در این لحظه دیدم تفنگ گم شده ام، زیر شکم اوست) و گفت: منو ببخش، که تفنگت رو دزدیدم، نمی دونستم اینقدر خوبی، بخدا اگه می دونستم… ؛ بهش گفتم: من تفنگ رو می خوام چی کنم ؟ میدمش به تو، برای خودت باشه ؛ اون که از خود گذشتگی ظاهرا بزرگ من رو دید سخت گریه کرد، و این چنین این تفنگ که از دزدی به دست اومده بود، پ با دزدی هم رفت، این دزدی را چه نیاز بود؟

اما این تنها داستان من و شیطان نبود، یک روز مادرم به من مقداری پول داد گفت برم گوشت بگیرم، پول فکر کنم ۵ هزار تومان بود، به یارو گفتم ۴۹۰۰ تومانی گوشت بده، یارو هم داد، ۱۰۰ تومان موند، بعد از ظهر من با این پول دزدی رفتم کلوپ و یک چند بازی کردم، فوتبال!

گذشت تا گذشت، دوباره چنین اتفاقی افتاد، من که یک چند این چنین دزدی کرده بودم، باز خاستم چنین کنم، اما وسط راه احساسی بهم دست داد، روشنفکر شدم، دلم گویی روشن شد؟ خدایی شد؟ برگشتم و به خانه خواهرم رفتم و به او گفتم این ۱۰۰ تومان را برای من نگهدار تا فردا بیام ازت بگیرم و برم کلوپ بازی کنم، اما به مامان نگی ها خب؟ مامان بفهمه می زنه منو. اون قبول کرد و من گوشت خریدم و رفتم خونه ، یک چند پیش مامان چرچیدم، و آخر سر بهش گفتم، ۱۰۰ تومان دادم آبجی نگهداره تا من برم فوتبال بازی کنم و بعد فرار کردم کوچه، شب که شد برگشتم خونه، از پنجره اتاق پدر مرحوم رفتم تو؛ خیلی آروم که کسی نفهمه، از گوشه در آشپرخانه رو نگاه کردم دیدم مامانم عصبانی نیست، آروم آروم جلو چشم ظاهر شدم (مثلا رفتم اتاق کوچیکه و کمی بلند حرف زدم تا مامان صدام رو بشنوه، بعد اومدم نشینمن و این کارو کردم.. فکر میکردم با این کارها عصبانیت مامان رو می خوابونم اما غافل از اینکه مامان عصبی نبود) و بعد از مدتی گفت،: کارت مشکلی نداشت، اما از این به بعد همیشه بهم بگو اگه پولی برداشتی. من دلم خیلی شاد شده بود، احساس می کردم مامان خیلی خوبی دارم و داشتم، احساس می کردم این بار می تونم با آرامش قلبی فوتبال بازی کنم، اون روز تبدیل به روز بزرگی شده بود، هنوز اون روز رو به یاد دارم، دوره ابتدایی بود. آشپرخانه رو یادمه! پیراهن آبی رو هم یادمه، دزدی من، به خوبی تموم شد و من دیگه این دزدی رو مرتکب نشدم، هر چند که دزدی های دیگه ای رو مرتکب می شدم.

اون بچگی من یادمه دختر ها و پسرهای کوچیک رو می گرفتم و بهشون دستور می دادم، هر کس خلاف گفته ام عمل می کرد، یک چوب بدست می گرفتم و می گفتم دستات رو باز کن تا کتک بزنمت! از پس دو تا دختر گستاخ رو کتک زده بودم که هنوزم بابتش ناراحتم، الانم که می بینمشون خیلی ناراحت میشم، پیش خودم میگم: هیچ منو یادتونه؟ ندایی نمی شنوم.

یک روز ظهر هنگام بود، خانواده دایی و همسرش که هر روز ساعت ۱ پسرهای شرورش به خونه می خوند اون روز نمی دانم چه شده بود که پسرهاش تو کوچه در حال بازی بودند و هنوز به خونه نرفته بودند. من هم قاطی اونها شدم، میلاد و محمد دو قلو بودند، سنگ امکان داشت به سنگ شبیه بشه، اما این دو هیچ شباهتی به هم نداشتند، دعوایشان هم سر این بود که کدام واقعا ۵ دقیقه بزرگتر است؟ میلاد می گفت من چون چاقتر هستم، محمد به استناد به گفته مادر می گفت من ۵ دقیقه زود بدنیا آمدم و پس بزرگترم. میلاد چندی بعد رفت خونه، و من به محمد گفتم بیا الکی دستات رو ببندم، فیلم بازی کنیم، دست هاشو بستم و گذاشتم رفتم، لحظات آخر ( یک چند بعد ) برگشتم دیدم داره گریه می کنه.. بقیه رو یادم نیست. داشتم مثل فیلم ها عمل می کردم.

همون روزها بود که همسایه دیوار به دیواری همین میلاد و محمد دو قلو، مرغ های زیادی خریده بود، ظهر هنگام این مرغ ها بیرون به گشت ارشاد مشغول بودند، من با خودم گفتم بگذار یکی بکشم تا ببینم چه خواهد شد؟ خواهم توانست؟ یک چوب بزرگ برداشتم و یکی را دنبال کردم، اینقدر دنبال کردم تا افتاد توی چویبار لجن! و من اینقدر زدمش تا جان داد، فریاد های آخ این مرغ را خوب به خاطر دارم، ناله های طولانی و پر از لرزش بود. فردایش همه جا سخن از این مرغ مقتول بود! درست مثل آن صفحه قتل مرد که در فیلمی از آف بی آی دیدم ناله می کرد..

بس که بس

همچنین بخوانید :

• فقر و آزادی
• چه قدر، تلخ
• ناله مرغ وحشی
• چگونه توانست انسان ها را زیر له؟
• بغض سنگینی گلویم را می فشارد
• دلم تنگ است برای همه اینها و بهشت نیز
• لحظه لحظه تا فرار از مدرسه
• ‫داستان یک عشق معصوم
• ای غریبا مرد…
• روزها

فقر و آزادی - کم و بیش

دل خوش بودم، به اطراف که نگاه می کردم، ماشین می دیدم، دوچرخه می دیدم، حتی فرغون می دیدم،

من هم آرزو می کردم یه فرغون داشته باشم تا توش سوار بشم و یکی منو برونه و کیف کنم. لاستیک ها دوچرخه ها رو پیدا می کردیم با یه چوب که از درخت می کندیم لاستیک رو هم می روندیم، در اوج بدبختی، ما خوشبخت ترین بچه و انسان روی زمین بودیم، بزرگترین هدیه خدا به ما بچه ها آزادی بود. اما هر چه بزرگتر که می شدیم، و سعی برای انحراف فکری من و ما که بیشتر می شد، ما نیز از آزادی دور می شدیم، حالا می فهمم جامعه و زمانه چگونه از ما آزادی رو گرفت، اگر یکی می بود که ما رو به حال خودمون رها می کرد، قرآن زیر گوش ما نمیخوند، نمازش رو به ما نشون نمیداد، و ما رو به تعزیه خوانی نمی برد، اکنون وضع بهتری داشتیم، اگر یکی بجای نماز خواندن نماز یادمون می داد، اگر یکی به جای کلمات عربی قرآن، لااقل کلمه های فارسی نشونمون میداد و اگر یکی می گفت هنگام نماز خواندن چرا می گویم : خدا یکتاست؟ و چرا نمی گویم خدایا تو یکتایی، لااقل  چرا مستقیم با خدا سخن نمی گویم. را جواب می گفت، اکنون وضع ما، و وضع ممکلت ما طور دیگری بود. و هزاران اگر. دلیل اینکه آزادی رو از ما گرفتند، بی شک مذهب بود، کج فهمی های مذهب و مذهبی، باعث می شد بسیاری از ما از مذهب دور بشیم، و دور شدن ما از مذهب البته به جامعه مذهبی، و مذهب ضربه ها می زد. برای مثال اگر به کسی می گفتم چرا خدا یه دونست و اون این جواب رو نمیداد : خفه شو، خدای من یکیه، برو گمشو ؛ شاید من نیز اکنون خدا پرست بودم، و یا لاقل یه کمی شناخت از خدا داشتم، اما وقتی پی بچگی من را با این سخن های هیچ و پوچ ریختند، واقعا چه باید بکنم؟ تا کی باید اشتباهات و خرافات گذشته را اصلاح کنم؟ اگر مذهب نبود و من خود مذهب را میافتم بی شک مذهبی تر و آزاد تر و با شعورتر می شدم، و اگر مذهبی هم نمی شدم لاقل خودم بودم، اما شعورم را فروختند، فهمم را خریدند، عقلم را نیز کج کردند و احساسم را برعکس. پوستینم را وارونه، چه بسا من تا ابد وارونه باشم.

فقر و آزادی - کم و بیش ۲

ما آزاد بودیم، ما نقطه هایی بودیم که ارزش خط داشتیم، بزرگان ما خط هایی بودن که ارزش حجم شدن داشتن و چه بسا بودند.

ما آزاد بودیم، ما زنده بودیم، ما در اوج فقیری و نداری آزاد بودیم! چه فقیرهای خوشبختی بودیم.

پاهای یخ زده شاید فقیری نعمت بزرگ دیگه ما بود، لذتی که در فقیری بود در هیچ کاری نبود، بدبختی های ما، بدبختی نبود، نامش بدبختی بود، ما بسیار خوشبخت بودیم. به سمیرا می گفتم :

همه ی مردی و خاطره من ها این بود که وقتی برف می بارید موشمپا (تا حالا اینو به فارسی ننوشتم نمی دونم املاش درسته یا نه – Moshampa ) می کردیم تو پاهامون و کفش های پاره رو می پوشیدیم، می رفتیم مدرسه، پاهامون یخ می زد، لذت هم همین بود، همین کارهایی که می کردیم، به چیزی هم حسرت نمی خوردیم، آزاد بودیم، آزادی رو با پول از ما گرفتن.

براستی هم چنین بود، توی کفش ها گویی آب سرازیر بود، گاهی واقعا پاهامون یخ می زد، من و فرزین فرزینِ زِبِل، چه کارها کردیم. موشمپا رو می پوشیدیم! سپس جوراب رو می پوشیدیم، تا وقتی موشمپا پامون بود احساس بدی داشتیم، گاهی صداهای ناشی از حرکتش نیز باعث میشد برخی از بچه ها بفهمم که این کارو کردیم، این موقع ما در دل خجالت می کشیدم، وای! آی! چه روزهای بزرگ و پر نعمت و با شکوهی داشتیم، بعید می دانم به خوشبختی ما شخصی بوده باشد. همین که به یاد آن سختی ها و لذت ها و درد ها می افتم، خودش لذت بزرگیست که کم کس دارد.

کافر بودیم ؟؟؟ خدا خیلی خوب بود، اما ما خدایی نداشتیم، خدا برای قسم خوردن بود، خدای برای فرار از زیر کتک بود، خدا بود برای واقعیت بخشیدن به دروغ ها بود. خدا برای بازی بود، خدا کاربرد دیگه ای نداشت، خوبی مذهب برای بی مذهب ها همینجاست! خدا یه پیره مرد بود، شبیه خشایار شاه، قد بلند، بزرگ و سیاه، که چهرش دیده نمی شد، یه عصا هم دستش داشت، که به زمین نگاه می کرد و بازی را هدایت می کرد، کارها رو دنبال می کرد، مامانم می گفت فاصله بین خدا و جبرائیل – که نمی دانستیم کیست – تنها یک پرده هستش، من همش در فکر اون پرده بودم، چرا جبرائیل  فضولی نمی کرد؟ مادرم می گفت خدا خواست که امام علی رو آزمایش کنه  پس که به علی گفت دنیا رو درون زنبیل می زارم بردار تا ببینم چه قدر زور داری؟ علی هم وقتی زنبیل رو برداشت که چشماش خون افتاد (ظاهرا این داستان زیبا و خیالی ریشه در واقعتی دارد که تحریف شده است، می گویند وقتی عبید شمشیرش را خواست بر سر علی بکوبد علی شمشیر را سپر قرار داد، و از پسِ فشار بر چشماش خون افتاد. – امیدوارم تحریف نکرده باشم) – من با خود فکر می کردم علی چه قدر بزرگه که دنیا رو بر میداره؟ عجب…!!! فکر هم پاسخ گو نبود، پس فکر می کردم دنیا بسیار با این چیزی که می بینم فرق داره، و باید چیزهای دیگه ای هم باشه. اما هر چه بزرگتر شدم چیز خاصی ندیدم؟ همه فقط از معجزه و خرافات حرف می زدن من هم هی شک می کردم و با خودم میگفتم چرا اینقدر من آدم بدی هستم که اینقدر سوال دارم؟ به حال خودم بسیار ناراحت بودم، زیرا فکر می کردم راه من بسیار کج هستش، همه بلدن سوره ها قرآن رو بخونن، نماز بخونن من اما حتی تاریخ تولدم برام مهم نبود، نمی دونستم کی هستش، شمردن ماه های سال هم برام مهم نبود، – تا دوره راهنمایی فکر می کردم متولد خرداد ماه هستم. خیلی ناراحت بودم، چرا که فکر می کردم من چیزهای مذهبی و عمومی دیگران رو نمی فهمم. همیشه به فکر حس ششم خوم بودم، دلم می خواست جادوگر باشم، با اینکه برای اینا تلاش می کردم، اون ته دل ناراحت بودم و احساس می کردم دارم شیطان راهی، میرم.

فقر و آزادی - کم و بیش ۲

و کمی قبلش هم دوباره به سمیرا گفتم :

بزرگترین ها نیز معمولا فقیر بودند، پس آیا بهتر نیست بجای مادّیات یک خاله خوب و پر آوازه برای فقیر بود؟ یادمه اون آدم های خوب اسطوره ما بودن، سعی می کردیم مثل اونا باشیم

گاهی چای می خواستیم قند نبود

قند داشتیم چای نبود

آب می خواستیم، یخ زده بود

یخ می خواستیم یخچال نبود

فقر روحی؛ فقر ما، تنها پول و درد و رنج جسمی نبود، تشیع باطلی که به ما آموخته بودند چنین بود : خفه باش، کج شو، خم شو، لال شو، گم شو، خر شو – ما حتی خر هم می شدیم، خرمان می کردند، یه قرون پول می دادند و می گفتند برو ماشین لباس شویی بگیر. دایی می گفت با این یک قرون می تونی سالها پولدار باشی و لذت ببری! می گفت : کاش من جای تو بودم و این یک قرون دست من بود! – کس نبود ببینه چه هندونه هایی زیر بغل می رفت؟ – اما فقر بزرگ ما ایا شوخی ها و احمق فرض کردن ها نبود، ماها احمق نبودیم دایی من رو خر می کرد اما نمی دونست که من با یک قرون تنها می تونم یک لواشک بگیرم و بس. – فقر بزرگ ما سخنانی بود که می شنیدیم، خرفات ها و .. که معمولا مذهبی بودند. مادرم می گفت : دست حضرت ابوالفضل که قطع شده بود را ده ها نفر اومدند بردارند با ترس بسیار، اما نتونستند، بردارندش، اینقدر حضرت ابوالفضل عظمت داشت. و می گفت : شب ها شمشیر ذوالفقار حضرت علی می رفت و سر کسایی رو که آدم بدی بودند رو قیچی می کرد. (با دستش هم نشون میداد که چطوری قیچی می کرد) حرفهایی که باز تکرار میشن و .. اینها ذهن من رو به جاهای دور و درازی می برد، این دور و دراز رفتن ها احساس من روبه کلماتی که می شنیدم عوض میکرد، احساسم به علی، ابوالفضل و شمشیر و خدا عوض میشد. اینکه احساسم عوض میشد خود ضربه بزرگی بود، اینکه مذهب برایم بی مفهوم می گشت – که البته چنین بود ضربه دیگری بود- نیز ضربه بزرگی بود. ما رو از نعمت مذهبی بودن محروم کرده بودند، داییم که بچش از ۲ سالگی یاد داده بود آب خوردنی بگه لعنت بر بزید، و سلام بر حسین. این نقطه همون نقطه لعنتی بود که من بسیار ازش متنفر بودم، برادرم ایرج به دخترش مهتا می آموخت سوره های قرآن را حفظ کند، و بعد به او جایزه می داد، آیا از قرآن چیزی به او آموخته بود؟ آیا ادب به او آموخته بود؟ البته باز هم نه، زیرا او تبدیل به دختری شده بود که موهای رنگ سفید مادر بزرگِ پیرش را می کشید، او بارها بی ادبی های بسیار کرده بود. دلیل بی ادبی ها تنها پدر و مادر بود، اونها می تونستند با راه هایی که نشون میدن جلو همه این ها رو بگیرن اما حیف! اما حیف که تربیت تنها در نماز خوندن، لعنت بر یزید گفتن و قرآن خوندن خلاصه شده بود. می بینم یک مذهب، یک دین چگونه باید تحریف شود؟ قرآن محتوایش تحریف نشده خب که چه ؟ – ما می رفتیم به خانه های ظاهرا خدا، که گویی فرقی با آن معبدهای وحشتناک بابل نداشت، می دیدم مردم چه می کنند، خوب به یاد دارم، شب ۲۱ ماه رمضان بود، این روز را گفته بودند که بسیار مقدس است، و ما نیز مقدس می دانستیم، در این شب مقدس آن پسر را با آن چند پسر در دستشویی! مسجد یاد دارم که چه می کردند، شرما، من خوب به یاد دارم داخل مسجد دوستانم مهر ها را که مردم سر روی آن می گذاشتند را این ور و اون ور می انداختند، حتی این پسره مسعود را به یاد دارم که مهرها را بر سر این و اون می کوفت و یا آن یکی مهرها را که گرد هم بودند روی زمین مثل توپ میروند.من اون آخونده رو هم یادمه که به بچش گفت : پوفیوس – هیچ نمی دونم یعنی چی، فقط می دونم فحش بدی هستش، که به هر کی بگی دعوا راه افتاده. فقر بود و فقر! – مادرم ما رو در انتخاب ها آزاد گداشته بود، اما هر از چند گاهی هم که سخن می گفت تاثیری بیشتر از دیگران می گذاشت، زیرا سخنان مامایم برای من ها معیار بود. و من که بچه بودم، چیزهایی که را نباید می فهمیدم را فهمیدم، و چیزهایی را که باید می فهمیدم ، نفهمیدم. و یا اگر فهمیدم، و همان جمله درست را دقیقا درست بیان می کردم، مشکل در احساس بود! زیرا احساس من به آن کلمه ها فرق کرده بود. – من بیشتر این اتفاق ها را تقصیر خودم می دانم، باید می فهمیدم، چرا نفهمیدم؟

زندگی ساده و این زندگی ساده ما بود، زندگی بدون علمی که سرشار از سنت ها و فرهنگ بود، سرشار از خردی که امروز پیداش نیست و گم شده است. ما فقیر بودیم، من که اون صحنه های بزرگ را فراموش نمی کنم! اون روز که مامان ۵۰ تومان برای من کنار گذاشته بود، با اون ۵۰ تومان من تو مدرسه پولدار حساب می شدم، دقیقا ۱۰ تا لواشک می شد باهاش خرید! لواشک ها رو دور انگشتامون می پیچیدیم و لیس می زدیم، تا دیر تموم شه، وقتی تموم می شد انگاری عمرم تموم می شد. اما اون ۵۰ تومان قلب من رو هم شکست.. مگه میشه هنگام نوشتن اشک رو هم نگه داشت؟ صبح همون روز، مهمون اومده بود خونمون، هیچ پولی توی خونه نبود، یخچال خراب خونه ما، هیچی توش نبود، نه میوه و نه غذا، تنها!… خالی… محمد روح مقدس، که وارث عظیمی از درد و رنج بود، دنبال پول می گشت؟ زیر فرش؟ روی طاقچه؟ کجا؟ کجا هست که برم میوه بخرم !؟ هیچ جا نبود. مامانم که ۵۰ تومان که پولی زیادی هم بود برای من کنار گذاشته، اگه اونو به محمد میداد میشد ۱ کیلو میوه خرید اما نداد. نگهداشت تا به من بده.. لعنت! عجب روز بدی، دل محمد شکسته بود، غرورش ؟ مامان چی؟ هیچی تو خونه نبود؛ محمد بعد که فهمید مامان ۵۰ داشت و به من داده با حسرت میگفت می تونستیم سربلند تر باشیم .. با اندوه می گفت با اون می شد یک کیلو میوه خرید. احساس می کنم واقعا دلم پره، دلم پره پره.. دل هایی که می شکنه تا ابد دلم رو خون می کنه، دل آرمان که یه بار بشکنه من تا مدت ها هرگز نمی تونم اون رو فراموش کنم، چه برسه محمد که ۱۰ سال هست مرده (اما زنده است) و من دلم تنگه براش، دلم می خواد که یک بار خوابش رو ببینم. اما نمی بینم.

فقر و آزادی - کم و بیش ۴

صلوات بفرست ماجرای صلوات هم بسیار جالب بود، یک بار نمی دانم چه شد در شلوغی خانه فریاد زدم صلوات بفرست، یهو صداها رفت بالا، اون می گفت خدا به پدرت رحمت کنه، اون یکی رفتگان رو رحمت می فرستاد، یهو صداها آروم شد، این مهمون های ما، که نزدیکان هم بودند صدای پیشه رو در می آوردند، نمی دونم زیر لب چی می خوندند ولی خیلی خوششون می اومد. این شد که از اون به بعد جاهای مختلفی صلوات بفرستید رو فریاد می زدم! – یاد آن روز هم خوش که با خانواده دایی رفته بودیم کوه، در راه رفت من هی می گفتم برای پدر ۵ تا صلوات بفرستید، برای محمد ۵ تا بفرستید، ۵ تا فلانی و فلانی… اینها که آدم های مذهبی ای بودند، ترس داشتند از اعتراض! ، من که قصد نداشتم مذهب را و مقدسات مذهب را به بازی و تمسخر بگیرم، بچه بودم. و اکنون نیز این واقعه اندوه قلبیم را فزون می کند و بس.

فقر و آزادی - کم و بیش ۵

صلوات بفرست.

همچنین بخوانید :

• من و شیطان
• چه قدر، تلخ
• چگونه توانست انسان ها را زیر له؟
• لحظه لحظه تا فرار از مدرسه
• دلم تنگ است برای همه اینها و بهشت نیز
• ناله مرغ وحشی
• روزها
• پابرهنه و هُنر برای خودِ هُنر
• باز هم محمد ! باز هم ترس و دلهره
• پیره مرد و دختر ؛ قشنگترین دختری که من دیدم

همچنین بخوانید :

• ای غریبا مرد…
• خویشاوندان دفن شده ام
• باز هم محمد ! باز هم ترس و دلهره
• دلم تنگ است برای همه اینها و بهشت نیز